Over Grand Theft Auto IV, geweld en de ziel van een stad
05 mei 2008
Vorige week kwam het spel Grand Theft Auto (GTA) IV uit. Dat spel verpulvert alle verkooprecords. In Engeland werden er binnen 24 uur 609.000 exemplaren van verkocht en ook in Amsterdam is de game niet aan te slepen.
Nog even voor de mensen die het spel niet kennen: GTA is een van de meest gewelddadige spellen op de markt en al jaren razend populair, vooral onder jongeren. Het is het type spel dat de overheid het liefst, naïef, zou willen verbieden.
Saul van Stapele legt in de NRC van afgelopen vrijdag uit wat de game zo populair maakt. Misschien doen deskundigen er beter aan om zich te verdiepen in het speelmotief van kids, in plaats van te focussen op het geweld. Een verbod maakt zo’n spel alleen maar interessanter.
De fascinatie voor geweld is natuurlijk wel een issue dat zorgen zou moeten baren. Mensen zijn zo gewend geraakt aan schokkende beelden dat het welhaast lijkt alsof zij er immuun voor raken.
Vorige week keek ik de film Untraceable, die een aanklacht tegen dit verschijnsel leek te bevatten. De film gaat over een moordenaar die zijn slachtoffers levend verbindt met allerlei ingenieuze apparatuur, die hij vervolgens weer koppelt aan de bezoekersteller van een website waarop het sterfproces van de slachtoffers gevolgd kan worden. Hoe meer bezoekers, hoe sneller dood. Het spreekt bijna voor zich dat de slachtoffers allen bijzonder snel sterven. De groep liefhebbers van Liveleak c.s. is nu eenmaal immens groot, ook in speelfilms.
Het geeft te denken. Deze generatie kijkt heel anders tegen geweld en pornografie aan dan de generaties ervoor. Maar wat voor soort mensen worden daarmee gecreëerd? Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee maar ik kan mezelf nauwelijks voorstellen dat het er beter op zal worden.
In de zaterdageditie van de NRC belicht van Stapele overigens ook nog een ander interessant aspect van de game GTA: de virtuele stad als plaats waar mensen zich al dan niet thuisvoelen. Van Stapele stelt dat ook een virtuele stad pas goed voelt als hij leeft, een ziel heeft. Dat vind ik verrekt interessant want het is een van de onderwerpen waar de inspirerende Bert Mulder een inleiding over verzorgde in Italië: the Timeless Way of Building en patroontalen van Christopher Alexander. Jaap van Rees schrijft daarover: “In de ‘The Timeless way of building’ (1979) stelt Christopher Alexander dat er bij bouwwerken onderscheid kan worden gemaakt tussen gebouwen die leven en gebouwen die niet leven. Of een gebouw leeft of niet is een gevoelszaak.”
Een interessant onderwerp, die vrije ruimte. Ik heb mezelf voorgenomen daar de komende maanden meer over te lezen. Je kunt het dan bijna geen toeval meer noemen dat van Stapele dit aspect ook aankaart in zijn achtergrondartikel (helaas nog niet digitaal beschikbaar). Wat geldt voor de echte stad geldt ook voor de virtuele. Fascinerend toch?
Afijn, tijd voor een beetje bevrijding nu.
@
Ed, je vermeldt echter niet dat bij één op de drie het spel vastloopt op de playstation of Xbox 360.
Er was ooit een kunstenaar die levende goudvissen in een blender deed en in een muzeum zette.
Dat iemand de blender aanzette en de vissen binnen een seconde doodde verbaaste mij niet.
Dat de rechter vervolgens het kunstwerk verbood, verbaasde mij weer wel.
Ik wil Untraceble ook wel zien.
Anyway:
Niet gamers blijken geweldadiger dan gamers.
raad eens wat ik de laatste week heb gedaan?;) Je kan er als beetje gamer gewoon niet omheen… De grootsheid, de vrijheid maar ook de verhaallijn. Hoe ‘onverantwoord’ het ook is… Natuurlijk ben ik ook van mening dat certain people dit spel moeten laten liggen maar hoe denk je dit aan te pakken? Er is iets in het genre dat mensen aantrekt. Misschien wel juist het gene dat je in het dagelijkse leven nooit zal doen? Of het is juist dat je, je even kan onttrekken aan de samenleving…
Edwin: Kijk er toch eens naar als je tijd heb…
Ik vraag me af of deze generatie echt heel anders tegen geweld en pornografie aankijkt dan de generaties ervoor.
Op een gegeven moment worden de jongeren van nu ouder, krijgen ze kinderen, worden sommigen van hen wat behoudener, kunnen ze hun eigen kids niet meer bijhouden en gaan zich afzetten tegen de zaken die dan weer ‘hot’ zijn. De cirkel van het leven…
@ Boes,
Dat las ik ook ergens idd, maar of het ook veel van de winsten zal afsnoepen?
@ Hans
Zoiets herinner ik me ook, of was dat nu met een kat? Doet me denken aan de onderzoek dat beschreven wordt in het boekje ‘zijn wij allen nazi’s?’ In de juiste set en settingen blijken doodgewone mensen tot wreedheden in staat die je niet voor mogelijk hield..
@ Tom:
De enige reden waarom ik het spel niet speel is inderdaad tijd. Ik heb ook nog een paar wii-games liggen waar ik nauwelijks aan toekom. Voor mij persoonlijk is het niet snel te gek. Vraag me bijvoorbeeld ook niet waarom ik Mortal Kombat zo leuk vind ^^
@ Henk: daar zit zeker iets in maar het is denk ik wel zo dat kinderen makkelijker met deze dingen geconfronteerd kunnen worden dan vroeger. Voor boekjes moest je op de lagere school meer moeite doen dan voor beelden nu.
Of het dan ook echt invloed heeft is wat moeilijk te zeggen idd.
Over katten gesproken: dit zag ik op het weblog van Hanneke Groenteman: Cats that looke like hitler.
ook wel merkwaardig. Die lijkt er nog echt op ook 🙂