Twitter en de woordeneconomie
31 mei 2010Pas als er veel kritiek komt op een informatie- of communicatiesysteem weet je dat het echt groot is geworden. De ‘late meerderheid’ is er dan mee aan de slag gegaan. Als het gaat om Twitter denk ik dat het zover is. Meer dan ooit tevoren heb ik het erover in het ‘analoge leven’, veelal met mensen die je zou kunnen omschrijven als gematigde internetgebruikers. De kritiek is vaak niet mals. Als je de toegevoegde waarde van het platform wilt uitleggen moet je eerst uitleggen hoe het precies werkt. Dat is niet altijd even eenvoudig.
In de kritiek op Twitter wordt de nadruk vaak gelegd op de grote hoeveelheid ruis in de vorm van triviale mededelingen. Tegenwerpingen dat je die ruis, net als in het dagelijks leven, kunt onderdrukken met filters, worden niet zelden genegeerd. Dat is meestal het moment waarop je de pogingen om mensen te overtuigen staakt. De meerwaarde van een communicatiemiddel moet je zelf ervaren. Overtuigen heeft geen zin. Zelf heb ik me ook nog jaren verzet tegen ‘die belachelijke mobieltjes’. Niemand kon me overtuigen van de meerwaarde van zo’n apparaat. Totdat mobiel internet volwassen werd. Pas toen was ik ‘om’. Ik behoorde tot de late meerderheid, misschien zelfs wel tot de achterblijvers (laggards).
Dat ik nu denk dat de late meerderheid Twitter heeft geaccepteerd vloeit voort uit verschillende observaties. Dat de politiek nu Twitter nu opeens omhelst neem ik niet eens zo serieus. De politiek ‘zendt’ als vanouds. Sommige mensen beschouwen dat gegeven ook weer als een kans om kritiek te geven op Twitter maar het zegt toch echt meer over de politici dan over het medium.
Ik vind het interessanter om te zien dat jongeren in hoog tempo overstag gaan. Tot een half jaar geleden vonden de kinderen van mijn vriendin Twitter onzinnig. Vier maanden geleden begon een groep in de klas van de oudste zoon te twitteren. Een maand geleden een groep in de klas van de jongste. Inmiddels schijnen zo’n beetje alle klasgenoten een account te hebben en wordt MSN voor het eerst in jaren naar de achtergrond verdrongen. Dat vind ik een interessante ontwikkeling, vooral vanwege het tempo waarin zoiets gebeurt.
Op Sync las ik dat Nederlanders meer dan gemiddeld twitteren (zie bovenstaande presentatie). Dom Sagolla, auteur van het boek 140 Characters, heeft een interessante kijk op de potentie van Twitter als platform. Uit ‘Economy of Words‘:
A shadow economy controls all of the systems of monetary influence in the world. This system derives value from sharing wealth, in the form of information. It is the economy of words, metered by our attention. This economic system has the largest and most complex trading floor ever designed by mankind: the public commons. It regenerates in direct proportion to the number of people connected to it, which has no apparent limit.
[…]
We literati are the gifted few in society with the responsibility to propagate access, extend the public commons, annotate, curate, analyze, and add value to it. Let us take information technology and enable electronic communities to form in the most desperate places on earth.
Give a voice to every man, woman, and child on earth. Then listen for the tweet heard ’round the world.
Vergeleken met een opmerking als “ik wil niet iedereen laten weten wat en waar ik zit te eten” is dit zo’n beetje de andere kant van het Twitterspectrum. Maar idealistisch of niet: dit hoor ik toch liever.
@
Overtuigen om te overtuigen heeft geen zin. Soms worden mensen overtuigd, vaak niet.
Ik vind Twitter wel democratisch:
one man/woman one voice. Sowieso vind ik dat web 2.0 de mogelijkheid biedt om meer gewone mensen aan bod te laten komen en dat je voor informatie niet meer helemaal afhankelijk bent van wat er van bovenaf komt.
Dat vind ik ook een van leuke aspecten. En de snelheid van actie-reactie bevalt me ook zeer. Daar kunnen mail en sms toch niet aan tippen, in veel gevallen.