Over vloeibare computers en levende harde schijven
27 oktober 2008
“Wetenschappers slaan data op in atoomkern.” Dergelijke berichtenkoppen trekken altijd mijn aandacht maar meestal is het ook zo dat de bijbehorende berichten me doen duizelen; ik ben tenslotte een nano-nono. Dat er steeds grotere dingen in kleinere dingen passen is me inmiddels echter wel duidelijk. De nanodots lagen al op de loer, nu is het de beurt aan de Nucleus om zich op te werpen als harde schijf van de toekomst.
Als je denkt aan de Nucleus als opslagmedium ben je beland in de wereld van de kwantumcomputers. Een voor mij onbegrijpelijke wereld, zowel in het Engels als in het Nederlands.
Het mag de pret niet drukken. Ik ben weer even wakker geschud en besef dat de wereld van morgen er gewoon heel anders uit zal zien dan ik me nu kan voorstellen. Harde schijven zullen misschien wel helemaal verdwijnen. We slaan data op in willekeurige materie. Computers draaien op DNA. Vloeistof krijgt rekenkracht.
Ik vind het niet alleen moeilijk om deze wereld te begrijpen; hij tart ook nog eens mijn voorstellingsvermogen. Zouden die twee dingen met elkaar te maken hebben?
@
Ik had eerder al iets gehoord over het gebruik van het DNA om informatie opslag te doen, maar dat ze nu zelfs al op atomen kunnen schrijven is wel bijzonder knap.
@ Edwin : DNA is een taal die je net zoals bij het binaire of hexadecimale systeem in een bepaalde volgorde kan zetten om informatie te bewaren. Iets waarbij de nanobots bijzonder handig voor zijn.
Ik kan wel niet goed volgen over welke 2 dingen je het juist hebt?
Uiteindelijk zijn de structuren die de natuur altijd al voor ons in petto had toch de meest complete. Opmerkelijk best wel…
Met die twee dingen bedoelde ik begrip en voorstellingsvermogen. Misschien is het moeilijker je iets voor te stellen als je het niet goed begrijpt ^^
De mens wordt steeds slimmer en slimmer heh…….
en de mogelijkheden steeds groter inderdaad 🙂