Je online profielen na je overlijden
18 oktober 2008
Wat een post op Mashable zeg! In What happens to our social profiles after we die? vraagt Mike Fruchter zich af wat er gebeurt met alle online profielen die horen bij een persoon, nadat die persoon is overleden. Daar heb ik werkelijk nog nooit bij stilgestaan en ik las het bericht dan ook met veel belangstelling.
Fruchter vraagt zich onder meer af of:
1. Er iemand is die beschikt over de logincodes voor online accounts
2. Als dat niet zo is, welke stappen er dan ondernomen kunnen en moeten worden
3. We profielen privé maken als de nabestaanden geen pottenkijkers willen bij het rouwproces.
4. We profielen laten bestaan. Blijven ze ook openbaar?
5. We toestaan dat profielen online rouwplaatsen worden
Het zijn verdomd goede vragen. Als ik het verhaal op mezelf betrek twijfel ik toch een beetje. Ik heb een groot aantal online accounts, bij veel verschillende bedrijven en diensten. Het aantal wachtwoorden dat ik hanteer is op twee handen te tellen. Die zou ik ergens kunnen laten registreren. Voor het geval dat. Maar wil ik dat ook? Die wachtwoorden zouden ook toegang verschaffen tot al mijn mailaccounts. Je hoeft je na je dood nergens voor te schamen, maar ik geloof niet dat ik het nodig vind dat familie of bekenden in al mijn correspondentie kunnen kijken na mijn heengaan.
En je profiel als online gedenkplaats? Daar heb ik ook een beetje gemengde gevoelens bij. Het zou wel aansluiten bij een bepaalde levensstijl en in die zin mooi zijn, maar hoe lang doe je zoiets? Hoe lang blijf je gevonden worden?
Aan de andere kant: er komen steeds meer speciale websites waar overleden mensen geëerd kunnen worden. Denk aan sites als Respectance en de site die Fruchter noemt: MyDeathSpace. Waarom zou je dan je Hyvesprofiel niet gewoon open laten staan? Rouwadvertenties uit dagbladen kun je immers ook online terugvinden tegenwoordig.
Ik moet hier nog eens goed over nadenken. Of misschien moet ik dat juist wel niet doen. Ik weet eerlijk gezegd ook niet wat er is gebeurd met mijn testament na het beëindigen van het samenlevingscontract dat ik ooit had.
Ik ben benieuwd wat andere mensen hiervan denken. Heb jij wel iets geregeld? Er wel eens over nagedacht? Wat vind je gepast en waarom?
Ik weet wel dat ik een naar gevoel krijg als ik een profiel zit te bekijken van iemand die er niet meer is. Heb jij dat ook?
@
Hi Edwin,
gek maar waar, dood klinkt nog altijd heen naar, terwijl het bij het leven hoort…
Ik heb laatst een vriend die ik heel lang uit het oog verloren was en heel erg graag weer wilde spreken gezocht via het web om vervolgens op zijn rouwadvertentie daarvoor uit te komen.
Dat is hard, confronterend en naar maar ik had m gevonden en wist nu ook waarom hij zich had teruggetrokken…
Voor mij hoeft heel het gedoe om mijn dood heen niet maar voor de nabestaanden kan het fijn zijn om je leven, dat naast IRL ook op het web bestaat, te vieren. En aan mensen te laten weten dat je dood bent, the king is dead, long live…. En voor die mensen zoals ik die dan weten dat ze je niet meer tegen kunnen komen…
Voor hen zeg ik, doe maar gewoon, ik heb er geen last (meer) van en als het je helpt te verwerken…
Ik heb er al eens een bericht over geschreven… en besef dat ik er daarna niets meer mee gedaan heb. Het blijft toch een hele opdracht om met je eigen sterfelijkheid bezig te zijn.
Hi Edwin,
Anderhalf jaar geleden ben ik er ook eens mee bezig geweest naar aanleiding van een berichtje in de IP: heb er toen een postje over gemaakt.
Ik zag het bericht gisteren ook bij Mashable. Heel raar om je voor te stellen wat er met al je online zaken zal gebeuren als je er niet meer bent. Daar heb ik inderdaad ook nog nooit over nagedacht, maar die dag (dat je er niet meer bent dus) komt er wel natuurlijk. Online is eeuwig lijkt het.
Nabestaanden moeten nu dus niet alleen een begrafenis regelen, spullen uitzoek en bankzaken regelen, maar ook je online identiteit begraven. Wat gek. Eigenlijk dus iets dat je moet meenemen in ‘mijn wensen voor als ik dood ben’; net als de bloemen en muziek!
Ik heb er zeker wel eens over nagedacht, maar niets geregeld, (wat voor de rest van de zaken voor na mijn dood net zo geldt).
In een van de gratis ochtendkranten heb ik een tijd geleden een artikel gelezen over dood zijn op Facebook. Iemand wilde een overleden familielid van Facebook halen, maar stuitte op grote moeilijkheden. Eigenlijk kon het niet. De eigenaars van Facebook gaven eerlijk toe dat ze er nooit bij stil hadden gestaan dat dit zou kunnen voorkomen. Ik weet niet meer hoe het afgelopen is. Een stukje wetgeving op dit gebied zou misschien niet slecht zijn.
Groet van schrvrdzs
@ Allen: bedankt voor jullie reacties, verhalen en de links. Het is duidelijk iets waar wel degelijk over nagedacht wordt, maar waar je niet zomaar even actie op onderneemt (of kunt ondernemen)
Stof tot nadenken -want tot stof zullen wij wederkeren-
Volgens mij is het niet zo’n groot probleem… Als het goed is controleren websites de activiteit van de poster. Als die 12 (?) maanden niet online geweest is zou deze bijvoorbeeld verwijderd kunnen worden? Dat is natuurlijk een technische oplossing… Ik snap jouw probleem ook wel Edwin, als ik zie hoeveel logins / passwords / profielen ik heb op www dan lijkt me het voor een partner / familie ook niet leuk om deze jaren na je overlijden nog online te zien, zonder daar bij te kunnen. Is een wereldwijd notariskantoor dan niet handig? Daar registreer je en je familie ‘meld je daar weer af’. De notaris heeft dan het recht om hosters te dwingen profielen te verwijderen.
Hoi Harry,
Zo’n afspraak zou je kunnen maken, maar er zijn misschien ook wel archieven die je niet zomaar kwijt zou willen raken. Dat moet je dan toch per geval vaststellen.
Zo’n kantoor is een heel goed idee inderdaad. Een soort SIDN, maar dan omgekeerd. Voor deregistratie…
Naar idd om over na te denken maar soms moet het gewoon. Op het werk hebben we hier zelfs een procedure voor, zodat bij een sterfgeval alles binnen 1 dag wordt geblokkeerd. Alleen de familieleden kunnen er dan nog bij, mochten ze dat willen.
Ik heb nu een externe harddisk als backup bij familie liggen misschien moet ik er een boekje met wachtwoorden bij doen?
Weet je wat mij altijd verbaasd? Dat we ons heel druk maken over wat er online allemaal mis kan gaan, terwijl we offline daar een stuk soepeler mee omgaan. In essentie is het niet iets anders.
Edwin, jij hebt toch ook van alles in dozen liggen waarvan je misschien liever hebt dat je familie dat niet vind als je dadelijk onder een auto komt? We moeten af van de gedachte dat wat er online gebeurd iets anders is dan het “dagelijks leven”. Het IS ons dagelijks leven.
Nabestaanden kunnen nog jaaaaren na mijn dood berichten terug vinden in kranten en tijdschriften met mijn naam er onder of er in, boeken in bibliotheken etc.
Net zoals offline is het de zorg van de nabestaanden om alles te regelen. Daar ga ik niet meer over! Ik heb wel (bijna) al mijn accounts met inlognaam en wachtwoord in een document op mijn HD staan. Ze kunnen er wat mee doen. En aangezien ik na mijn dood me niet beter hoef voor te doen dan tijdens mijn leven, moeten ze zelf maar weten wat ze wel en niet lezen, in stand houden, en te weten willen komen over mijn online leven.
En als ik dat niet wil, dan moet ik zelf goed voor mijn accounts zorgen en afmelden als ik ze niet meer in stand wil houden.
Alsjeblieft geen externe organisatie die geld gaat vangen voor wat je zelf kunt doen!
Dus: maak je niet zo druk… Imagoschade na je dood, who cares! Er is geen leven na de dood en geen reïncarnatie. En als je daar wel in gelooft, dan moet je maatregelen nemen… 😉
“maak je niet zo druk… Imagoschade na je dood, who cares! “
Idd., whatever….
Ik hoop IRL wel een diepe indruk achter te laten.
Pfff..zwaar onderwerp. Maar stel nu dat je weet dat je einde in zicht is, dan lijkt het mij juist wel een mooi idee om een aantal blogpostjes voor te bereiden die pas na je overlijden gaan verschijnen.
Kun je vanuit het hiernamaals toch nog wat van je laten horen, je grootste frustraties van je afschrijven, je grootste geheimen prijsgeven of gewoon iedereen nog ff de groeten doen.
@ Allen: van druk maken is geen sprake hoor, hooguit verwondering over het feit dat ik er nog nooit bij stil had gestaan.
Het klopt ook wel dat het verschil met het offline leven niet reëel is. Het is van hetzelfde laken een pak. Feit is dat ik daar ook nog nooit goed over heb nagedacht. Misschien komt dat nog wel. Het is in ieder geval iets om eens bij stil te staan.
En leven voor of na de dood? Het zijn allemaal moleculen die door een universum razen en soms samenklonteren.
Daar valt geen blogpost aan te wijden 🙂
Bedankt voor de reacties!
Waardevol.
Kan ik nog iets toevoegen?
Toen ik naar Nieuw-Zeeland vertrok had ik thuis, op een plek waar ik wist dat het gevonden zou worden een briefje liggen met daarop geschreven wat er met bepaalde spulletjes van mij moest gebeuren als me iets zou gebeuren. Raar dat ik er met het vooruitzicht op een een lange trip ‘overseas’ wel over nadacht maar dat ik vergeet dat met het oversteken van de straat ook iets kan gebeuren. Tot zover het offline gebeuren. Over mijn online profielen na mijn dood denk ik nooit na. Wel over mijn blog, vriendje heeft de inloggegevens, hij zou er dus iets op kunnen zetten. Ik heb het net even nagevraagd maar hij kan me niet garanderen dat hij het ook daadwerkelijk zou doen.
Maar ik hoop dat mijn dierbaren nog heel lang NIET over dit soort dingen hoeven na te denken…
Da’s het mooiste, als je al je nabestaanden overleeft 🙂
Of toch niet, bedenk ik nu 😉
Is het ook niet zo dat al de huidige situatie met al die gefragmenteerde profielen verspreid over allerlei applicaties en netwerken heel tijdelijk is? Volgens mij duurt het niet zo lang meer tot je overal met één profiel kunt inloggen (met evt. een ontbindende optie)?
Dat is ook nog een punt inderdaad. Het zou prachtig (en slim) zijn als ze zo’n ‘opt-out-functie’ in zouden bouwen.
Deze gezien? //geekandpoke.typepad.com/geekandpoke/2008/10/dead-geeks.html
Geinig 🙂
No more updates..