Als je eigendom bent van Google…
06 augustus 2008
Ik startte deze (vrije) dag met het reageren op bijdragen van 23 Dingen-cursisten. Een van die bijdragen had betrekking op de kwetsbaarheid van Google Docs, op het gebied van beveiliging en privacy. Ik erkende dat dit altijd een punt van aandacht moet blijven, maar ik schreef ook dat het meestal wel snor zit met die veiligheid en dat het gemak van Docs niet in verhouding staat tot de risico’s. Dat idee wordt vooral ingegeven door mijn ergernis over het tijdverlies dat optreedt als documenten eindeloos ter correctie worden rondgemaild of nog erger, in papieren vorm worden verstuurd. Soms moeten complete hoofdstukken worden overgetypt. Dat beschouw ik toch echt als tijdverspilling.
Nog geen tien minuten later wordt ik hardhandig op mijn plaats gezet. Is dat even slikken! Op Chris Brogan’s blog lees ik het relaas van ene Nick Saber, die zonder enige aanleiding zomaar de toegang geweigerd werd tot alle diensten van Google, waaronder Google Docs. Saber gebruikt die toepassing onder meer voor het schrijven van een boek, samen met een andere auteur. Pas na heeeel veel moeite kreeg Saber weer toegang tot “zijn” documenten.
Zo’n incident rechtvaardigt de vraag of je persoonlijke- en organisatiedocumenten wel kunt toevertrouwen aan bedrijven als Google. Het is een belangrijke kanttekening bij de ontwikkelingen rondom Cloud Computing. Ik ben een groot fan van dit soort toepassingen maar de ervaringen van Saber geven me een onbehaaglijk gevoel.
Wat me het meeste stoort aan het hele verhaal is het feit dat het lastig is om in contact te treden met Google. Dat ondervond ik een maand geleden ook. Een vriendin wilde een eigen domeinnaam voor haar website, die ik voor haar had ingericht met WordPress. Ik had haar Google aanbevolen omdat je daar maar een tientje per jaar kwijt bent. De vriendin doorliep het aanmeldproces zelfstandig en alles leek goed te gaan…totdat de koppeling met het weblog moest worden gemaakt. Om dit te kunnen doen is er toegang nodig tot een specifiek ‘dashboard’ van Google Apps en juist dat dashboard ontbrak binnen haar account.
Binnen Google Apps zijn weliswaar helpmenu’s te vinden maar nergens is een ingang naar een echte helpdesk; je wordt steeds doorverwezen naar een dunbevolkt gebruikersforum. De enige manier waarop je direct kunt mailen of bellen met een Googlemedewerker is via ….het dashboard. Dat is net zoiets als moeten bellen naar een telecombedrijf als je telefoon kapot is.
Het probleem is nog steeds niet opgelost, ook omdat de vriendin inmiddels waarschijnlijk een geheel nieuw adres nodig heeft. We geloven het wel even, met dat betaalde tientje. Maar goed is het natuurlijk niet.
De moraal van dit verhaal is echter dat je snel afhankelijk kunt worden van een groot bedrijf als Google en dat als er dan iets misgaat, je vrijwel niets kunt uitrichten. Wat nu als de grote G opeens mijn Blogger-account blokkeert? Of mijn Gmail?
Het is een kwestie van vertrouwen maar ik vind wel dat Google en andere grote bedrijven meer moeten investeren in het contact met hun vele miljoenen klanten. Dat zijn ze eigenlijk gewoon aan hun stand verplicht.
En nu we het toch over internetbeveiliging hebben….
@
Schokkend!
Jeh, net nu ik zo enthousiast ben geraakt over het nut van ding 13. Tussentijds af en toe ook maar even op onze eigen G dus. Just incase,
M
Ja Edwin, het is me wat met die grote G.. en over je blog gesproken.. Voor je het weet ben je spam!
@ Henk: eens!
@ M: de 23 dingen-medaille heeft ook een keerzijde inderdaad. Toch goed om te beseffen. Backups zijn sowieso altijd goed. Moet ik zelf ook eens wat vaker doen eigenlijk. Als alles goed gaat wordt je daar steeds luier in…
@ Christian. Daar had een maat het gisteren over inderdaad. Bizar verhaal. Dat zinnetje ‘dat ze vinden dat bloggers zelf eigenaar moeten blijven van hun content’ is wel een cruciale….
Nou, nou. Niet zo paniekerig. Er zal wel vaker wat misgaan bij Google, daar twijfel ik geen seconde aan. Risico van het vak, lastig als het je overkomt, maar voor mijn gevoel geen reden om een hele blogpost aan zoiets te wijden.
Aardig blijft wel, dat een merk op een bepaald moment “over the top” is en wordt het bashing time!
Google is een bedrijf. Ze doen veel dingen waar ik dankbaar van profiteer en andere dingen waarvan ik zeg: Google sucks (b.v. hun houding in China).
Voorlopig blijf ik toch nog fan…
Oh maar dat geldt voor mij ook hoor Duul. Ik ben een zeer intensief gebruiker van hun diensten en zal dat nog lang blijven. Neemt niet weg dat je ook moet wijzen op risico’s en tekortkomingen.
Dat er dingen mis kunnen gaan is logisch maar dat een bedrijf met zoveel centjes het directe contact met gebruikers tot een minimum probeert te beperken is minder acceptabel. Ik snap ook wel dat zij niet zitten te wachten op een dagelijke stroom van duizenden mails…maar toch: nu is het wel heel erg gesloten en het is goed dat mensen dat weten.
Van paniek is beslist geen sprake en van bashing evenmin. De archieven hier bevatten HEEL veel hossana voor Google. Dan moet je af en toe ook wijzen op de andere kant vind ik.
Maar dat is mijn mening dan weer 🙂
En toch nog even zoekend naar de paniek in het verhaal kom ik zelf uit op de titel van het bericht. Die is gebaseerd op de bron en ik vond ‘m wel pakkend.
Attention deficit disorder he 🙂
Jeetje wat vervelend dat Google zo’n inbreuk op je privé-activiteiten (je Google Docs bijv.) en dus je privacy kan hebben! 😉
Overigens waren die risico’s en tekortkomingen precies de redenen (of de exuses) waarom bij mijn bieb veel cursisten het ‘delen’ niet zagen zitten (“ik bel liever of ga naar mensen toe”). Dat ligt m.i. grotendeels aan de leeftijd en het bijbehorende gebrek aan affiniteit omdat ze er niet mee opgegroeid zijn. Wel jammer vond ik!
Mhja … dat is inderdaad onrustwekkend. Zolang dit meer uitzondering dan regel is blijft het gelukkig binnen de perken.
Maar ik zou niet graag in zo’n geval terechtkomen, waar ik onterecht wordt afgesneden. Want hoe krijg je dan opnieuw toegang? :s
Misschien is dat ook één van de redenen waarom Google systematisch de mogelijkheid is aan het inbouwen om de content ook offline bezichtbaar te maken.
@ Natalie:
Daar doet de generatiekloof idd wel eens van zich spreken, dat merkte ik ook. Dacht aanvankelijk dat het had te maken met het bekend zijn ermee, maar leeftijd en ‘digitaal immigrantschap’ lijken er ook een rol in te spelen soms.
@ Benoit: dat is goed mogelijk inderdaad. Uiteindelijk zouden ze ook wel het meest gebruikte OS willen zijn wellicht…
Het gebeurt precies wel rapper dan ik vermoede want ik wou zojuist iets toevoegen aan mijn Google Sites wiki en dit stond daar te pronken …
“This site has been disabled for violations of our Terms of Service. If you feel this disabling was in error, please visit our contact page to let us know. Contact Us”
… maar als ik dan naar de directe link ga kijken … is er geen probleem meer. Iframen mag niet ofzo?
Ik kijk nog is opnieuw en wat merk ik nu? De boodschap is weg en de link is weer normaal zichtbaar …
Moraal van het verhaal kalm blijven en erop vertrouwen dat Google binnen de 24 uur het licht ziet. En anders hopen dat ze hun mail lezen.
Opmerkelijk inderdaad. Maar kalmte kan ons redden. Soms zijn het ook gewoon ‘hikjes’ …
Ik ben ondertussen puur toevallig op het antwoord terechtgekomen. Via een schermpje op de Google Sites pagina stond er een verwijzing naar dit verhaal. Als ik Google was zou ik ik zo’n informatie toch prominenter leesbaar maken via de aangeboden diensten, zodat de gebruikers die het in kwestie voorhebben kunnen zien. Mogelijk zorgt dat voor nieuwe joboprtuniteiten bij Google 😉
Ha ja. Vacatures genoeg bij die lieden….