clear

zoeken

search

Genieten van het echte leven kan ook online, toch?

26 november 2011

De Week van de Mediawijsheid 2011 loopt ten einde. Ik heb het gevoel dat de media er meer aandacht aan besteedden dan in voorgaande jaren. Dat kan ik alleen maar toejuichen, maar het viel me wel op dat de focus vooral lag op de babyboomers en de generaties Y en Z. Generatie X (grofweg de mensen die zijn geboren tussen 1960 en 1985) lijkt minder vaak expliciet als doelgroep benoemd te worden. Eigenlijk is dat best gek. Als ik namelijk kijk naar leeftijdsgenoten, dan zie ik veel en grote verschillen in de houding t.o.v. digitale media. Dat zie je weliswaar ook terug bij de babyboomers, maar voor mijn gevoel toch minder sterk.

Gisteren op het terras voerde ik er nog een gesprek over met generatiegenoten. Nadat een makker het café had verlaten vanwege een afspraak in de digitale wereld (er moest een grote slag geleverd worden in een bepaalde game) kwam ter sprake of het digitale leven zich in sociaal opzicht kan meten met het echte leven (‘IRL’). Ik denk zelf dat dit -onder bepaalde voorwaarden- inderdaad het geval kan zijn, maar ik merk ook dat het niet altijd meevalt om leeftijdsgenoten daarvan te overtuigen. Je gelooft dat misschien pas als je het zelf hebt ervaren. Ik weet in ieder geval wel dat ik de zonen van mijn vriendin er niets over hoef uit te leggen ( integendeel) en dat ik er bij mijn ouders niet eens over hoef te beginnen.

Ik zelf hou van beide werelden maar het gekke is dat ik ‘IRL’ pas aangenaam vind als ik het kan beleven in vrijheid. Daar is maar al te vaak geen sprake van. Dat verklaart wellicht waarom ik nog zo vaak in m’n stamhut ben te vinden. Welbeschouwd is dat ook een soort virtuele wereld (‘slechts schijnbaar bestaand’). Het gebeuren daar staat vaak los van het gedoe van alledag, net als in de virtuele werelden, online. Toch kun je er prima gesprekken voeren. Juist daar kun je dat. Online kan dat misschien zelfs nog beter, omdat leeftijd, uiterlijk en andere factoren daar hoegenaamd geen rol spelen.

Ik hoorde de makker in kwestie gisteren vertellen wat zijn rol is binnen de game die hij speelt, en waarom hij dat zo leuk vindt. Ik herkende er veel in van de tijd dat ik Command & Conquer speelde, in een clan (zie de gerelateerde links). Daarom vond ik het ook heel begrijpelijk dat hij zich huiswaarts repte. Je weet hoe het voelt, als je het zelf hebt ervaren (en soms nog ervaart, bij andere activiteiten online).

Dat besef doet me afvragen of generatie X niet de volgende doelgroep zou moeten zijn. Met ‘het werkelijke beleven en ervaren’ als speerpunt. Geen snelle praatjes van goeroes en experts, maar een werkelijke onderdompeling in de sociale kanten van het web, voor een korte periode. Daarna kunnen de betrokkenen dan voor zichzelf vaststellen of het leven online echt zoveel anders is dan IRL. Dat ik denk dat dat niet zo is wil tenslotte niet zeggen dat iedereen het zo ervaart.

Gerelateerd:
Weg van het toetsenbord, weg van het echte leven
15 jaar sociale media
Gameverslaving, een verhaal uit de praktijk
Eenvoudig digitaal leven
Als een avatar tript op drugs ziet hij de echte wereld…

@

4 Reacties

  1. essen2punt0 schreef:

    Dat proberen we bijvoorbeeld met 23 onderwijsdingen en de docenten die we begeleiden ook na te streven. Niet zozeer het meteen omzetten in didactische slagen voor het onderwijs, maar onderdeel worden van verschillende domeinen waar ze nog nooit zijn geweest en ook als vreemd ervaren.
    Werelden waar ze alleen maar een 'van-horen' beeld van hebben of hadden in plaats van een 'dat heb ik ook (kort) ervaren' beeld. 

    Veel van mijn vrienden kennen absoluut de wereld waarin ik digitaal verblijf niet of nauwelijks. Dat is prima, dat is hun keuze. Net zo goed als dat ik de keuze heb gemaakt om digitaal actief te zijn naast mijn 'away from keyboard' leven.

    Soms lukt het wel (binnen 23 onderwijsdingen) maar soms ook niet. Je moet er toch wel een klik mee hebben om het te willen blijven gebruiken. 

  2. essen2punt0 Maar wordt daar binnen de Dingen dan ook extra tijd voor uitgetrokken? Herinner me van de 'reguliere' dingen dat tijdsdruk de grootste verpester was. Daar werd doorgaans het meest over geklaagd, wat mij later tot het inzicht deed komen dat 23 dingen in de gestelde tijd voor veel mensen gewoon te veel van het goede is, en dat het 'je onderdompelen' in een deelding dat aansluit bij je passie veel meer kans van slagen heeft.

    Het is wel maf dat je digitale ervaringen met lang niet iedereen kan delen. Dat herken ik ook wel. Maar goed, des te lekkerder is het als je eens iemand spreekt die er wél de klik mee heeft, toch?

  3. essen2punt0 schreef:

    Tijdsdruk blijft de grote verpester. Maar wat we nu veel op scholen doen is met een team een paar dingen van de 23 behandelen tijdens sessies waarin we gewoon irl aanwezig zijn. Minder ervaren door het alleen te doen, maar meer gevoel krijgen door het gezamenlijk te bekijken, te onderzoeken en vragen te stellen aan de begeleider.
    Onderdompelen met mate, maar daardoor wel een stuk meer gedoseerd. 
    Plus dat daarmee altijd nog veel extra info over is voor wie wil, en we insteken op waar ze zelf in eerste instantie door getriggerd worden.

    ah.. die klik 🙂 Dat zijn fijne kersen op de slagroom die het leven toch al is 🙂

  4. essen2punt0 Ok, dank voor de toelichting. Klinkt wel goed!

    Als het leven de slagroom is, wat is dan het ijsje of de chocomel? Wij zelve? 🙂

Reageer op essen2punt0